“Waar jij ooit in de rij stond voor een baan, staan de banen nu in de rij voor jou!”. Dat zei Randstad drie jaar geleden in één van hun commercials. En eerlijk, ze hadden een punt. De arbeidsmarkt staat op z’n kop. Het lijkt wel alsof werkgevers tegenwoordig moeten solliciteren bij werknemers. Hoe lang duurt het nog voordat sollicitanten hun eigen functieomschrijving mogen bepalen? Eén ding is duidelijk: mensen binden aan je organisatie is lastiger dan ooit. Zeker jongere generaties blijven niet meer automatisch hangen. Employer branding is daarbij enorm belangrijk, maar wat betekent dat nou echt? En hoe word je een ‘leuke’ employer?

Geen vacatures, wél sollicitanten!

Onlangs opende ik samen met compagnon Gijs Nillessen een comedyclub in hartje Groningen: Comedy Club Wicked. Misschien heb je het voorbij zien komen of ben je zelfs al geweest. We lanceerden het concept met grof geschut op de socials: een doordachte campagne, uitgevoerd door professionals, helemaal gericht op organische zichtbaarheid. We hoopten op aandacht. We mikten op FOMO. En stiekem droomden we dat heel Groningen zou weten dat er een nieuwe hotspot was.

En toen gebeurde er iets geks. We trokken onbedoeld personeel aan!

We kregen open sollicitaties binnen voor functies die we niet eens hadden. Dit is trouwens niet bedoeld als borstklopperij, maar het voelde wel als een enorm compliment. Het zette me aan het denken: waarom willen mensen hier onderdeel van zijn? Wat maakt dat iemand zijn tijd, energie en nieuwsgierigheid aanbiedt aan iets dat niet eens om hen vraagt?

Kopje

Ik besloot het te bespreken met mijn vriend en collega Ynzo van Zanten , bekend van Tony’s Chocolonely en Innocent Drinks. Hij was jarenlang Head of People & Culture en Chief Evangelist bij Tony’s. Zijn conclusie was raak:

“Mensen wíllen jouw bedrijf leuk vinden. Maak dat dan ook zo makkelijk mogelijk voor ze.”

In een eerdere blog had ik het al over impressiemanagement . We willen een professionele impressie achterlaten. Dat voelt belangrijk, maar daar valt over te twisten. Want vandaag de dag willen mensen het ook naar hun zin hebben op het werk. Het moet een veilige plek zijn waar je gewaardeerd wordt en jezelf mag zijn. Een plek waar jij van waarde bent en gelijkwaardig bent. Daar komt een stukje kwetsbaarheid kijken. Dat je niet altijd het antwoord hebt en soms fouten maakt.

‘Doe’ niet zo professioneel

Ynzo zei het prachtig: “We zijn in de geschiedenis van de mensheid nog nooit zo verbonden geweest als vandaag, maar ook nog nooit zo eenzaam”. En dat klopt. Mensen geloven het mooie plaatje niet meer: ze willen het échte plaatje. Niet de glossy video met een dure camera, maar een spontane smartphonevideo met een oprechte glimlach.

Waarachtigheid, net echt!

In comedy werkt het precies zo. Ook al weet je dat een comedian of cabaretier zich voorbereid op zijn voorstelling, tóch wil je geloven in de illusie dat hij of zij tegen jou praat. Als het niet echt voelt, wat een comedian vertelt, verliest hij/zij het publiek in seconden. Ze geloven je niet meer.

Adam Bloom noemt dat een Boom Mic Moment: wanneer je een film ziet, weet je heus wel dat het acteurs en actrices zijn, maar als je dan plotseling een microfoon of camera in beeld ziet, dan wordt je even uit die illusie getrokken. Een comedian of acteur moet dus niet alleen grappig of goed zijn, je moet het kunnen geloven. We willen geloven dat wat we zien, echt is. Ook al wéten we dat het gespeeld is. En zodra dat geloof wegvalt, klapt de hele illusie in elkaar.

Dat is natuurlijk een dunne lijn, maar dit geldt denk ik ook voor bedrijven. Ook al denk je al je communicatie of HR uitingen zorgvuldig uit, zodra mensen voelen dat iets “gemaakt” is, haken ze af. Ze willen geen toneelstuk. Ze willen echtheid.

Sympathiek is het nieuwe professioneel

Mensen verbinden zich aan bedrijven die sympathiek zijn. Aan merken die lachen, die kwetsbaar durven zijn en die niet doen alsof ze alles weten. Laat jouw professionaliteit vooral blijken uit de kwaliteit van je werk, niet uit het keurig verpakken ervan.

Ynzo vertelde me dat de communicatie van Tony’s Chocolonely vaak als komisch werd ervaren, terwijl dat nooit de bedoeling was. Ze communiceerden gewoon gelijkwaardig. Maar omdat mensen dat niet gewend waren, voelde het automatisch grappig: “Het is als ‘je’ en ‘jij’ zeggen tegen je oma,” zei hij. “Respectvol én sympathiek tegelijk.”

En dat werkt. Tony’s werkte dagelijks aan een zwaar thema: moderne slavernij. En juist daarom maakten ze het werk luchtig.

1% leuker per dag

Ze hadden daar trouwens een feestbel voor alles wat goed ging. Drukte iemand op die knop, dan gingen de discolampen aan en begon iedereen te juichen, ook al wist niemand waarom. Er was zelfs een telefoonlijn: als je belde, zongen ze met z’n allen Una Paloma Blanca. Waarom? Omdat het kon. Omdat het leuk was.

En nee, ik zeg niet dat jij nu morgen ook een discolamp op kantoor moet hangen (al mag het wel). Maar het is te makkelijk om te zeggen: “Bij ons werkt dat niet.” Maar het is ook een ‘te makkelijk’ excuus om niets te doen. Natuurlijk kan een grote tanker (ofwel, de corporate) minder snel bijsturen dan een roeibootje (de start-up, een nieuw bedrijf). Maar stel je voor dat je met je team elke dag iets bedenkt waardoor het werk 1% leuker wordt. Na 70 dagen ben je dan 100% leuker geworden. Wiskunde én motivatie in één zin. Doe je voordeel ermee.

En het mooie: je hoeft het niet allemaal zelf te bedenken. Je mag het mét je mensen bedenken.

Dat is waar écht en goed werkgeverschap begint.

Groetjes, oɔı̣ꓤ